Inmiddels zijn we met elkaar alweer ruim 13 maanden verwikkeld in een lastig gevecht tegen een onzichtbaar klein virus. De middelen die worden ingezet tegen het virus zijn ongekend zwaar en veelomvattend. Geruggesteund door beangstigende statistieken en abstracte voorspellingen wordt een aanzienlijk deel van de economie stilgelegd en worden onze sociale omgangsvormen gestuurd naar een ‘nieuw normaal’. Waarbij het nog maar de vraag is of dat wel zo normaal is als de naam doet vermoeden. Het mag wat kosten.
We zouden haast vergeten dat we vóór die tijd ook nog een andere strijd aan het voeren waren. Die tegen de klimaatverandering en de wereldwijde vervuiling door (met name) plastic afval.
Zonder nu alle goede initiatieven van de afgelopen jaren tekort te willen doen, maak ik me toch wat zorgen om de voortvarendheid waarmee het afvalprobleem wordt aangepakt. In de afgelopen 10 jaar is er wereldwijd meer plastic geproduceerd dan in de 3500 jaar die daaraan voorafgegaan zijn. Het volume dat jaarlijks wordt geproduceerd stijgt nog steeds, enerzijds door de bevolkingsgroei, anderzijds door onze manier van consumeren. En daar zijn wij met onze voedingsmiddelenindustrie (fabrikanten en retailers!) voor een groot deel verantwoordelijk voor.
Het is natuurlijk ook een verrekte lastig probleem, want naast alle problemen die het veroorzaakt heeft plastic ook grote voordelen. Denk aan verpakking, voedselveiligheid, houdbaarheid en het transport van alles wat we verkopen. En laten we niet vergeten dat het goedkoop is om te maken. Zo goedkoop zelfs dat je daar niet tegenop kunt recyclen. Het is dus niet alleen een gedrags- maar ook een centenkwestie.
Hoe belangrijk vinden we duurzaam dan echt?”
We hebben net een zeer succesvolle paasweek achter de rug, met als drijver op onze vleesafdeling: gourmet. En gourmetten doe je gezellig met z’n allen. Met 24 varianten vleesmini’s. Allemaal in plastic verpakt, in lullige porties waarvan je er in een gemiddeld gezin al zeker 3 per persoon nodig hebt om de avond door te komen.
Wat zegt dit over ons gedrag? Als consument, maar ook als retailer? En hoe belangrijk vinden we duurzaam dan echt? En hoe zit het eigenlijk met al die felgekleurde plastic verpakkingen in onze winkels, die veelal niet kunnen worden gemaakt van gerecycled materiaal? De P’s uit de marketingmix wegen kennelijk nog altijd een stuk zwaarder dan de D van duurzaam.
En voor wat betreft die centenkwestie… Wachten we nu echt tot de overheid ons noodgedwongen een bronbelasting oplegt voor al het nieuw geproduceerde plastic dat op de markt wordt gebracht of durven we hier onze verantwoordelijkheid te pakken en stellen we onszelf (retailer en leverancier) een keihard ultimatum? En accepteren we dat dat dan wat mag kosten? Omdat de wereldwijde negatieve gevolgen van de ellende die we hier aan het veroorzaken zijn die van dat rottige coronavirus nog wel eens ernstig zouden kunnen overstijgen in de toekomst.
Misschien helpt het ook om het woord duurzaam te verbieden op iedere marketingafdeling. Het zou verweven moeten zijn in het DNA van onze bedrijven. En laten we er dan net als bij de marketingmix ook eigen mix voor bedenken. De duurzaamheidsmix. Ik stel u voor, de drie D’s van duurzaam:
Denken, Durven, DOEN!
