Zoon Nemo had hem aangemeld, omdat zijn vader het wel eens verdient om in het zonnetje gezet te worden. Robert van Kerssen begon namelijk vijf jaar geleden zijn eigen bedrijf met de naam RvK, naar zijn initialen. Hij wijst vanuit de bouwkeet, waar we inmiddels zitten bij te komen van de verrassing, naar zijn Takeuchi waar het logo groots op prijkt. “Mijn vrouw heeft het ontworpen, leuk he?”
Robert was eigenlijk helemaal niet van plan om voor zichzelf te beginnen. “Ik werkte tot vijf jaar geleden bij een baas, maar ik nam er op staande voet ontslag, want ik had onenigheid met de werkgever. Het was een familiebedrijf, maar binnen die familie was er heibel. Wegwezen, dacht ik, want je komt elkaar alle dagen weer tegen.”
Nooit zonder werk
Ondernemingen waar hij mee werkte hadden ook al te kennen gegeven dat ze hem goed konden gebruiken, mocht hij voor zichzelf beginnen. “En toch lig je dan ’s nachts wakker: waar ben ik vredesnaam aan begonnen? Wat als die klanten niet komen?” Die angst bleek ongegrond: in de jaren dat hij nu onder de RvK-vlag aan het werk is, heeft hij nog nooit zonder werk gezeten. “Dan blijkt het toch een kleine wereld waarin iedereen elkaar kent en weet wat je aan elkaar hebt. Wij halen onze klussen meestal binnen via mond-tot-mondreclame.”
Inmiddels draait zoon Nemo (21) ook mee in het bedrijf. Ze doen alles samen: planning, administratie, verhuur van de machines en van zichzelf als machinist. Ze hebben een Takeuchi tientonner, een minigraafmachine en binnenkort hopelijk een tweede Takeuchi tientonner.
Alles richting belasting
En dan te bedenken dat Robert van Kerssen nog maar vijf jaar geleden begon als zzp’er zonder eigen materieel. “Dan zie je alles richting belasting verdwijnen.” De gouden tip kwam van mensen in zijn omgeving: investeer toch in een machine, dan groeit je omzet. Dus dat deed hij, met behulp van zijn ‘redelijk vermogende’ schoonvader. “Die zei: je kunt het geld ophalen bij een bank en je scheel betalen aan rente, of je leent het bij mij.” Het bleek een gouden greep. “Niet dat ik er nu rijk van word, hoor”, nuanceert hij vlug, “maar je houdt onderaan de streep wel meer over als je niet alleen jezelf, maar ook een of twee machines kunt verhuren.”
Dat zijn voorkeur inmiddels naar Takeuchi uitgaat, berust deels op toeval. Een stratenmakersbedrijf uit Uddel had een Takeuchi tientonner aangeschaft. Hun vaste machinist deed klussen in het puinbreken en was de hele dag van huis weg. “Dat wilde zijn vrouw niet meer. Daarom had hij werk in de buurt gezocht, op een Takeuchi. Maar dat bleek niks voor hem. Toen ben ik een jaar voor hem ingevallen. Dat is het moment dat ik verliefd werd op de Takeuchi tientonner.”
De socials
Waar die verliefdheid in zit? “Hij draait gewoon lekker.” Aan ‘al te veel extra’s’ doen ze niet. Geen ‘opsmuk’ voor duizenden euro’s, gewoon de basis zoals de machine bedoeld is: om zijn werk te doen. “We zijn dik tevreden en zolang de bedrijven waarvoor we klussen doen, dat ook zijn, is het helemaal prima.”
Zijn zoon Nemo is er al even blij mee. Als de kraan even stilstaat of ze ruimte hebben voor een klus, heeft elke generatie de rol die hem past: vader Robert belt ‘ouderwets’ rond en zoon Nemo zorgt voor de socials. “Hij plaatst op LinkedIn en andere sociale kanalen een oproepje: 'Iemand nog een kraan nodig? Kun je nog handen gebruiken?’ Dat doe ik telefonisch en zo hebben we altijd wel werk.”
Rustig drie uur wachten
Waar Robert wel tegenop ziet, is de elektrificatie “van al die machines”. Vorig jaar verhuurde hij zich aan een bedrijf dat honderd procent elektrisch draaide. “Dan sta je rustig drie uur te wachten met zo’n ding, omdat ‘ie moet laden. Je loopt continu achter de feiten aan.” Irritant, vond hij het. Nog een voordeel van zelfstandig zijn en genoeg werk hebben: “Ik heb toen gezegd, sorry jongens, maar hier stop ik mee.”
Robert ziet nog wel meer voordelen aan het voor zichzelf werken: je kunt je eigen tijd indelen. “Als je even een dag niets wilt, regel je iemand anders. Je mag werken met wie je wilt en hoe je het wilt. Verder is het mooi om direct contact met bedrijven te hebben: je kunt ze blij maken met je aanwezigheid en dat krijg je ook te horen. Dat ‘mensen blij maken’ vindt hij misschien nog wel het mooiste eraan. Want hij schudt nog maar eens met zijn hoofd, een laatste slok koffie achterover gietend: “Nee, rijk word je er niet van.”
Lees ook:
